(Google advertentie)

Cerises

kersenkersenbomen in bloei in de ProvenceRond half april komen de kersenbomen in bloei in de Provence. Het eerste echte teken dat de zomer er echt aan komt. En 45 dagen later verschijnen de eerste vruchten in de winkels, op de markten en in de kraampjes langs de weg. Afhankelijk van de soort zijn er kersen van eind mei tot half augustus.

De verzamelnaam voor kersen is in het Frans cerises en natuurlijk zijn er verschillende rassen. Er vallen echter 2 hoofdgroepen te onderscheiden: de zoete kersen (bigarreaux) en de zure kersen (griottes), in Nederland vaak morellen genoemd. Sinds de vroege Middeleeuwen worden er commercieel kersen geteeld in Frankrijk, voor de vruchten, maar ook voor het hout. Koning Louis XV was verzot op zoete kersen en heeft het optimaliseren en intensiveren van de teelt enorm gestimuleerd. Zo ontstonden er betere en smaakvollere rassen. Puur eigenbelang, zou je kunnen zeggen.

kersenfeest in VenasqueVooral in de Vaucluse vind je veel kersenboomgaarden. Deze streek produceert een groot deel van de Franse kersen: 25% van de kersen voor directe consumptie en zelfs 75% van die voor verwerking. Elk jaar worden er ter gelegenheid van de eerste oogst kersenfeesten georganisserd, bijvoorbeeld in Venasque. Ook in Céret in de Pyreneeën is al jaren eind mei een groot fête des cerises, waarop men de allereerste kersen van het jaar presenteert.

Naast het conserveren en invriezen van kersen worden ze verwerkt tot confiture, siroop en likeur. In de Provence is de Ratafia van kersen een regionale lekkernij.panier met kersen De kersen worden samen met bloemen, bladeren, gekneusde pitten en kruiden een tijd in eau de vie (brandewijn), soms in combinatie met wijn, getrokken. Deze likeur is vaak ook een onderdeel van de Treize Desserts op kerstavond. Andere, meer bekende, Franse kersenlikeuren zijn Kirsch uit de Elzas en Guignolet uit het voormalige graafschap, later hertogdom en nu het departemen Maine-et-Loire, Anjou.

Natuurlijk worden kersen ook verwerkt in allerlei gerechten, vooral in pâtisserie. Erg beroemd is de clafoutis, een gerecht uit de streek rond Limoges, gemaakt met zwarte kersen die in een beboterde ovenschaal worden gelegd en waarover een vrij dik flensjesbeslag wordt gegoten. Het lijkt het meest op een dikke gevulde pannenkoek. In principe worden de kersen niet ontpit, want dan blijven ze steviger en de pitten geven tijdens het bakken extra smaak aan het gerecht. De Academie Française gaf ooit als definitie voor de clafoutis: 'een soort vruchtenvlaai', maar moest zwichten voor de protesten van de inwoners van de Limousin en omschreef het daarna als 'zwartekersentaart'.
Clafoutis’ betekent ‘bevestigen met nagels’; je zou kunnen zeggen, dat de kersen als spijkers in het deeg zitten. In het Occitaans betekent ‘clavir’ vullen, dus is een clafoutis gevuld gebak. Er zijn talrijke variaties denkbaar: van rode kersen tot allerlei andere vruchten en diverse hartige varianten met groenten, kruiden, kaas en vlees. Gevuld met andere vruchten dan kersen, wordt het een flognarde genoemd, zoals in de flognarde aux pommes et crème de marrons.

decreet van de Commune van ParijsCerises en de Parijse Commune
"Le temps des cerises" is een beroemd Frans lied. Het gedicht werd in 1866 geschreven door Jean-Baptiste Clément en 2 jaar later componeerde Antoine Renard de muziek. Het lied wordt sterk geassocieerd met de Commune van Parijs (1871). De Parijzenaar Jean-Baptiste Clément (1837–1903) groeide op in een tijd van groeiende politieke bewustwording van de arbeiders en hij was vol hoop bij de oprichting van de Eerste Internationale in 1864. Toen in de lente van 1871, na de Frans-Duitse Oorlog en de uitroeping van de Franse Republiek, de ‘Parijse Commune’ ontstond, was hij een geestdriftige aanhanger.

De Commune van Parijs was een revolutionaire regering die heerste over de stad Parijs van 18 maart 1871 totdat ze bloedig werd neergeslagen op 28 mei van datzelfde jaar. De regering resideerde in Versailles en Parijs verklaarde zich onafhankelijk. Het leiderschap van de Commune was democratisch gekozen op 26 maart en werd geïnstalleerd op 28 maart. Er werden ingrijpende hervormingen doorgevoerd: zo werd het leger vervangen door een nationale garde van burgers, kerk en staat werden gescheiden, en de middenstand werd gesteund door kwijtschelding van schulden. In de beweging waren uiteenlopende groepen revolutionairen actief, waaronder anarchisten, marxisten, blanquisten en republikeinse liberalen.

barricadesDe Commune vond haar einde in de semaine sanglante (bloedige week) van 21-28 mei 1871, waarin de revolutie van de Parijzenaars bloedig werd onderdrukt door het Franse regeringsleger. In de strijd en tijdens de daaropvolgende massa-executies werden ongeveer 30.000 mensen gedood en rond de 40.000 gevangengenomen. Van het regeringsleger werden 900 soldaten gedood. De communards doodden ook ongeveer zeventig gijzelaars onder wie Georges Darboy, de aartsbisschop van Parijs. In de bloedige week werden talloze gebouwen in brand gestoken waaronder het stadhuis en het Tuilerieënpaleis. Bij de begraafplaats Père-Lachaise staat de mur des fédérés waar 147 leden van de Commune zonder proces gefusilleerd werden.

Jean-Baptiste ClémentJean-Baptiste Clément vocht mee aan de zijde van ‘de communards’. Het verhaal gaat dat hij op de laatste dag van de strijd op de barricade een arbeidster, Louise, ontmoette. Zij hielp om de gewonden te verzorgen. Clément droeg zijn 5 jaar oude liefdesgedicht "Le temps des cerises" aan haar op. Toen kreeg het liefdeslied een andere lading; het rood van de kersen symboliseerde het bloed dat was vergoten en de liefde werd geïnterpreteerd als revolutionaire liefde voor mensen, vrijheid, gelijkheid en broederschap.Later groeide het lied voor de onbekende verpleegster op de barricade uit tot een amoureus strijdlied en een wereldwijde evergreen. Het is door de jaren heen in vele talen vertaald en door vele artiesten uitgevoerd. Er zijn o.a. versies van Charles Trenet, Patrick Bruel, Yves Montand, Nana Mouskouri, Joan Baez en Juliette Grecó. In 2008 tijdens de rellen in de Parijse banlieus (voorsteden) werd een nieuwe versie van de rockband Noir Desir erg populair.

Jean-Baptiste Clément heeft nooit de vruchten kunnen plukken van de populairiteit van zijn lied. Hij had de rechten verkocht aan de componist in ruil voor een bontjas. Hij stierf in armoede, maar zijn kist werd wel gevolgd door meer dan 5000 mensen. Tegenwoordig zijn er straten en scholen naar hem genoemd.


Le temps des cerises
Tekst: Jean-Baptiste Clément - Muziek: Antoine Renard

Quand nous chanterons le temps des cerises
Et gai rossignol et merle moqueur
Seront tous en fête
Les belles auront la folie en tête
Et les amoureux du soleil au cœur
Quand nous chanterons le temps des cerises
Sifflera bien mieux le merle moqueur

Mais il est bien court le temps des cerises
Où l’on s’en va deux cueillir en rêvant
Des pendants d’oreilles
Cerises d’amour aux robes pareilles
Tombant sous la feuille en gouttes de sang
Mais il est bien court le temps des cerises
Pendants de corail qu’on cueille en rêvant

Quand vous en serez au temps des cerises
Si vous avez peur des chagrins d’amour
Evitez les belles
Moi qui ne crains pas les peines cruelles
Je ne vivrai pas sans souffrir un jour
Quand vous en serez au temps des cerises
Vous aurez aussi des peines d’amour

J’aimerai toujours le temps des cerises
C’est de ce temps-là que je garde au cœur
Une plaie ouverte
Et Dame Fortune, en m’étant offerte
Ne pourra jamais fermer ma douleur
J’aimerai toujours le temps des cerises
Et le souvenir que je garde au cœur

graf Jean-Baptiste Clément

Deel deze pagina
Deel deze pagina op Facebook Deel deze pagina op Twitter
(Google advertentie)

Agenda

23 september - 09:00 uur
Vide Grenier

24 september - 09:00 uur
Vide Grenier